Ieder jaar worden we overvallen door de tijd. We zeggen tegen elkaar; het is nog maar - in te vullen nummer - dagen tot de Kerst! En ieder jaar komen we eigenlijk tijd te kort! Zodra we ons ervan bewust zijn dat Kerst eraan komt, worden er door ons - vrouwen vooral - menu's voorbereid, uitnodigingen en kerstkaarten verstuurd, plannen gemaakt…
Tussendoor komt Sinterklaas in het land en worden we ons ten volle bewust van de snel wegtikkende tijd. Als alle feestjes ter ere van de goedheiligman - met bijbehorende surprise- en gedichtenstress - voorbij zijn, halen we heel even opgelucht adem, om ons vervolgens helemaal op de versiering van onze huizen en het kopen van kerstcadeaus te storten. Veel te snel is het tijd om de kerstboom op te zetten en boodschappen te doen voor - zo lijkt het - de belangrijkste maaltijd van het jaar. Alles moet perfect zijn. Hoe dichter we bij het 'moment supreme' komen, hoe meer de paniek toeslaat.
Als de Kerstdagen dan - veel te snel naar onze zin - aanbreken, staan we stijf van de spanning en zijn we de hele dag druk om het onze gasten naar de zin te maken. We vergeten vaak onszelf daarbij. Voor we het weten zijn de twee kerstdagen voorbij en stevenen we af op oudejaarsavond. Ieder jaar zitten er precies evenveel dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw, en ieder jaar worden we erdoor verrast.
Onwillekeurig vraag ik me af: Is dat het allemaal waard? Moeten we ons echt zo in de stress werken dat we heimelijk blij zijn dat de 'feestdagen' weer voorbij zijn? Kunnen we niet beter genieten van het samenzijn, iets minder tijd - en geld - uitgeven aan dingen die voorbij gaan? Is de reden waarom we Kerst vieren niet veel belangrijker? Onze Redder kwam op aarde als een kind, groeide op onder ons en wachtte zo'n 30 jaar voordat Hij zijn reddingswerk kon voltooien. Waarom laten we dat wonder ondersneeuwen door onze 'feeststemming'?
Dit jaar wil ik het anders doen. Hoe? Dat weet ik nog niet. Het blijft lastig om niet meegesleept te worden in de feeststemming waarin heel Nederland verkeert. Is het een idee om het kerstdiner dit jaar door de mannen te laten regelen?
zondag 21 november 2010
dinsdag 9 november 2010
Afhankelijk
Afgelopen weekend heb ik een diep respect ontwikkeld voor de persoon die ik in mijn vorige blog noemde: Jim Stolze. Hij kreeg het voor elkaar om een hele maand, 30 dagen lang, offline te blijven. Ik heb het met mijn drie dagen experiment slechts één dag volgehouden. Dat kwam namelijk zo:
Afgelopen zondag is mijn nichtje gedoopt. Omdat ze in Zuid Limburg woont zijn we daar met de hele familie van mijn man een weekendje heen gegaan. We huurden een schattig huisje vlakbij de plaats van bestemming - je weet wel, zonder internet - en genoten van een weekend samen zijn. In de planning stond een mini-optreden van mijn schoonvader op viool en ondergetekende. Ik zou een stuk van Mendelssohn zingen, niet de meest makkelijke kost, maar goed te doen met viool en zang. We hadden geoefend en tot dan toe ging alles goed, zolang we ons allebei maar aan de bladmuziek hielden.
Toen we vrijdagavond net Eindhoven voorbij waren schoot er door me heen: de bladmuziek! Vergeten! Gelukkig was een bevriende pianist na een telefoontje - gelukkig had ik mijn mobiel meegenomen - bereid om me het stuk toe te mailen, zodat ik het zaterdag bij m'n schoonzus en zwager thuis kon uitprinten. Offline experiment mislukt, optreden geslaagd. Dat vond ook mijn kleine nichtje. Ze heeft het hele stuk ademloos en met opperste concentratie zitten luisteren. Of het van verbijstering was of dat ze het echt mooi vond laat ik maar in het midden.
Ondertussen heb ik wel weer wat geleerd. Internet is een bijna ongelimiteerde bron van informatie en communicatie. Het leven zou er heel anders uitzien als het wereld wijde web niet zo wereldwijd was geweest of zelfs niet had bestaan. Ondanks die grote rol heeft internet wel mensen nodig die het kunnen gebruiken! Zonder de email van die pianist had ik geen bladmuziek gehad en niet kunnen zingen. Daar waren de doopdienst en het weekend niet minder waardevol om geworden, maar het was wel jammer geweest.
Internet bestaat. Het is handig, snel en biedt veel mogelijkheden. Je kunt er op een vrij makkelijke manier in contact komen met potentiële klanten en mensen die intresses met je delen. Toch kies ik altijd een 'echte' relatie boven een digitale, hoe waardevol die ook kan zijn. Want wat is er nou leuker dan nieuwe mensen leren kennen, 'zomaar' iemand ontmoeten die met jou op één lijn zit, zonder dat je daar zelf naar op zoek was?
Overigens ben ik de rest van het weekend niet op internet te vinden geweest. Toch nog een kleine overwinning. Zo afhankelijk ben ik dus toch nog niet... Of wel?
Afgelopen zondag is mijn nichtje gedoopt. Omdat ze in Zuid Limburg woont zijn we daar met de hele familie van mijn man een weekendje heen gegaan. We huurden een schattig huisje vlakbij de plaats van bestemming - je weet wel, zonder internet - en genoten van een weekend samen zijn. In de planning stond een mini-optreden van mijn schoonvader op viool en ondergetekende. Ik zou een stuk van Mendelssohn zingen, niet de meest makkelijke kost, maar goed te doen met viool en zang. We hadden geoefend en tot dan toe ging alles goed, zolang we ons allebei maar aan de bladmuziek hielden.
Toen we vrijdagavond net Eindhoven voorbij waren schoot er door me heen: de bladmuziek! Vergeten! Gelukkig was een bevriende pianist na een telefoontje - gelukkig had ik mijn mobiel meegenomen - bereid om me het stuk toe te mailen, zodat ik het zaterdag bij m'n schoonzus en zwager thuis kon uitprinten. Offline experiment mislukt, optreden geslaagd. Dat vond ook mijn kleine nichtje. Ze heeft het hele stuk ademloos en met opperste concentratie zitten luisteren. Of het van verbijstering was of dat ze het echt mooi vond laat ik maar in het midden.
Ondertussen heb ik wel weer wat geleerd. Internet is een bijna ongelimiteerde bron van informatie en communicatie. Het leven zou er heel anders uitzien als het wereld wijde web niet zo wereldwijd was geweest of zelfs niet had bestaan. Ondanks die grote rol heeft internet wel mensen nodig die het kunnen gebruiken! Zonder de email van die pianist had ik geen bladmuziek gehad en niet kunnen zingen. Daar waren de doopdienst en het weekend niet minder waardevol om geworden, maar het was wel jammer geweest.
Internet bestaat. Het is handig, snel en biedt veel mogelijkheden. Je kunt er op een vrij makkelijke manier in contact komen met potentiële klanten en mensen die intresses met je delen. Toch kies ik altijd een 'echte' relatie boven een digitale, hoe waardevol die ook kan zijn. Want wat is er nou leuker dan nieuwe mensen leren kennen, 'zomaar' iemand ontmoeten die met jou op één lijn zit, zonder dat je daar zelf naar op zoek was?
Overigens ben ik de rest van het weekend niet op internet te vinden geweest. Toch nog een kleine overwinning. Zo afhankelijk ben ik dus toch nog niet... Of wel?
vrijdag 5 november 2010
Offline
Pasgeleden ontmoette ik tijdens een - overigens erg interessant - seminar Jim Stolze. Wie?
Jim Stolze is een creatieveling die op een bepaald moment in zijn leven besloot, bij wijze van onderzoek, een maand offline te gaan. Een maand zonder internet. Dat betekende ontwenningsverschijnselen, alleen nog 'papieren' nieuws, halsbrekende toeren uithalen om in te leveren stukken tekst bij de juiste persoon te krijgen en het telefoonboek afstoffen om telefoonnummers van potentiële klanten te achterhalen. Het leverde een aantal grappige, maar ook verontrustende anekdotes op. Hij schreef er een boek over; Hoe overleef ik mijn mailbox.
Op het seminar waar ik was, kwam Jim iets over zijn boek en zijn belevenissen vertellen. Terwijl hij z'n verhaal deed, bekroop mij het gevoel; een maand zonder internet, verschrikkelijk! Ik moet er niet aan denken!
Zo vlak voor het weekend dacht ik hieraan terug. Ik ga namelijk een weekend naar Limburg, met de familie van mijn man. We hebben daar met z'n allen een huisje gehuurd. Je raadt het al: zonder internet. Dus dit weekend heb ik mijn eigen versie van Jim Stolze's onderzoek. Een stuk korter, 3 in plaats van 30 dagen. Ik ben heel benieuwd. Zou ik ook ontwenningsverschijnselen krijgen, net als hij?
Na drie dagen lijkt me dat erg onwaarschijnlijk, maar wie weet. Wel vraag ik me onwillekeurig af: Wat zal ik missen? Zijn er leuke mensen online op msn? Plaatst iemand een interessante tweet op twitter die na drie dagen natuurlijk alweer ver naar beneden gezakt is op mijn twitterpagina? Zou iemand de moeite nemen om een krabbel achter te laten op mijn hyvespagina?
Eigenlijk is het verontrustend hoe snel een mens afhankelijk kan worden van internet. Het is goed om daar afstand van te doen, zo nu en dan. Onthaasten is een modeterm geworden, maar blijkbaar ook erg nodig. Dus dat ga ik doen. Een heel weekend. En alle tweets, krabbels, mailtjes en andere interessante zaken op internet blijven daar wel staan tot maandag.
Even twijfel ik. Zal ik m'n mobiele telefoon ook thuislaten? Toch maar niet. Je kunt ook overdrijven!
Jim Stolze is een creatieveling die op een bepaald moment in zijn leven besloot, bij wijze van onderzoek, een maand offline te gaan. Een maand zonder internet. Dat betekende ontwenningsverschijnselen, alleen nog 'papieren' nieuws, halsbrekende toeren uithalen om in te leveren stukken tekst bij de juiste persoon te krijgen en het telefoonboek afstoffen om telefoonnummers van potentiële klanten te achterhalen. Het leverde een aantal grappige, maar ook verontrustende anekdotes op. Hij schreef er een boek over; Hoe overleef ik mijn mailbox.
Op het seminar waar ik was, kwam Jim iets over zijn boek en zijn belevenissen vertellen. Terwijl hij z'n verhaal deed, bekroop mij het gevoel; een maand zonder internet, verschrikkelijk! Ik moet er niet aan denken!
Zo vlak voor het weekend dacht ik hieraan terug. Ik ga namelijk een weekend naar Limburg, met de familie van mijn man. We hebben daar met z'n allen een huisje gehuurd. Je raadt het al: zonder internet. Dus dit weekend heb ik mijn eigen versie van Jim Stolze's onderzoek. Een stuk korter, 3 in plaats van 30 dagen. Ik ben heel benieuwd. Zou ik ook ontwenningsverschijnselen krijgen, net als hij?
Na drie dagen lijkt me dat erg onwaarschijnlijk, maar wie weet. Wel vraag ik me onwillekeurig af: Wat zal ik missen? Zijn er leuke mensen online op msn? Plaatst iemand een interessante tweet op twitter die na drie dagen natuurlijk alweer ver naar beneden gezakt is op mijn twitterpagina? Zou iemand de moeite nemen om een krabbel achter te laten op mijn hyvespagina?
Eigenlijk is het verontrustend hoe snel een mens afhankelijk kan worden van internet. Het is goed om daar afstand van te doen, zo nu en dan. Onthaasten is een modeterm geworden, maar blijkbaar ook erg nodig. Dus dat ga ik doen. Een heel weekend. En alle tweets, krabbels, mailtjes en andere interessante zaken op internet blijven daar wel staan tot maandag.
Even twijfel ik. Zal ik m'n mobiele telefoon ook thuislaten? Toch maar niet. Je kunt ook overdrijven!
woensdag 3 november 2010
Geen inspiratie
Het kan zomaar toeslaan. Teveel gedachten in je hoofd, of helemaal geen gedachten (al heb ik me laten vertellen dat dat bij vrouwen onmogelijk is), drukte om je heen of een oorverdovende stilte... Of nu je omgeving een rol speelt of niet, het hebben van inspiratie is niet vanzelfsprekend. Dat heb ik de afgelopen tijd wel gemerkt.
Van verschillende kanten werd mij ingefluisterd dat het - sinds het aanmaken van mijn blog - verdacht stil geweest is rond Rhapsody Design. Natuurlijk, ik heb een aantal klanten blij gemaakt met mooie ontwerpen en die op mijn homepage ten toon gespreid. Ook mijn prive-projectje Soundbites begint weer een beetje te lopen. Maar meer dan eens rijst bij mij de vraag: Ik heb nu een blog, maar waar moet ik het in vredesnaam over hebben?
Ik zou mijn lezers eindeloos kunnen vervelen met verhalen over mijn nieuwste passie, dansen. Dat is voor sommige lezers best interessant, maar weinig relevant voor deze blog, die toch over mijn werk zou moeten gaan. Ook zou ik het kunnen hebben over de uitdagingen en problemen die ik in mijn dagelijks leven meemaak. Alleen... die zijn over het algemeen niet zo interessant! Met als - zeer goed mogelijk - gevolg dat de weinige lezers die ik heb, afhaken! En als blogbezitter is dat toch wel het laatste waar ik aan moet denken.
De waarheid is dat ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Iets waardoor mijn bloed weer sneller gaat stromen. Ik merk dat ik begin vast te roesten in patronen tijdens mijn werk en prive-leven. Dat draait de weinige inspiratie die ik heb onmiddelijk de nek om. Ik zoek iets nieuws, iets spannends! Ik zoek... iets. Maar ik weet nog niet wat!
Feit is wel dat jij, als lezer, al zo'n twee minuten een stukje tekst aan het lezen bent, dat totaal nergens over gaat. Waarschijnlijk moet je nu glimlachen. Dat heb ik dan weer mooi voor elkaar gekregen. Ook zonder inspiratie lukt dat blijkbaar. En dat is dan weer iets waardoor ik de toekomst zonniger inzie.
Van verschillende kanten werd mij ingefluisterd dat het - sinds het aanmaken van mijn blog - verdacht stil geweest is rond Rhapsody Design. Natuurlijk, ik heb een aantal klanten blij gemaakt met mooie ontwerpen en die op mijn homepage ten toon gespreid. Ook mijn prive-projectje Soundbites begint weer een beetje te lopen. Maar meer dan eens rijst bij mij de vraag: Ik heb nu een blog, maar waar moet ik het in vredesnaam over hebben?
Ik zou mijn lezers eindeloos kunnen vervelen met verhalen over mijn nieuwste passie, dansen. Dat is voor sommige lezers best interessant, maar weinig relevant voor deze blog, die toch over mijn werk zou moeten gaan. Ook zou ik het kunnen hebben over de uitdagingen en problemen die ik in mijn dagelijks leven meemaak. Alleen... die zijn over het algemeen niet zo interessant! Met als - zeer goed mogelijk - gevolg dat de weinige lezers die ik heb, afhaken! En als blogbezitter is dat toch wel het laatste waar ik aan moet denken.
De waarheid is dat ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Iets waardoor mijn bloed weer sneller gaat stromen. Ik merk dat ik begin vast te roesten in patronen tijdens mijn werk en prive-leven. Dat draait de weinige inspiratie die ik heb onmiddelijk de nek om. Ik zoek iets nieuws, iets spannends! Ik zoek... iets. Maar ik weet nog niet wat!
Feit is wel dat jij, als lezer, al zo'n twee minuten een stukje tekst aan het lezen bent, dat totaal nergens over gaat. Waarschijnlijk moet je nu glimlachen. Dat heb ik dan weer mooi voor elkaar gekregen. Ook zonder inspiratie lukt dat blijkbaar. En dat is dan weer iets waardoor ik de toekomst zonniger inzie.
Abonneren op:
Posts (Atom)