Sneeuwtunnel

Vanochtend was de wereld verborgen onder een dikke laag sneeuw en bovendien een dichte mist. Ik moest mijn wielen met een schop sneeuwvrij maken omdat de sneeuw hard bevroren was. Met een flinke dot gas wist ik daarna mijn mini-bolide de weg op te krijgen. Toen ik eindelijk in mijn auto zat, had ik ongeveer 50 meter zicht alle kanten op. Ik weet hoe de route naar mijn werk eruit ziet en hoeveel tijd het ongeveer kost om er te komen. Toch leek het eindeloos lang te duren voordat ik er was. Hoe kwam dat toch?

Natuurlijk had de gladheid, waardoor ik niet harder dan 60 km per uur kon rijden, iets te maken met de lengte van mijn reis. Maar dat was niet het enige. Door de dikke deken van mist die over de wereld lag, werd ik beroofd van de meeste referentiepunten die ik normaal gesproken wel zie tijdens mijn rit. Het enige dat ik kon zien was de weg die voor me lag. Pas als ik bij een kruising of rotonde kwam, wist ik weer waar op de route ik me bevond.

Verrassend genoeg werkte het bevrijdend om zo weinig om me heen te kunnen kijken. Het maakte mijn doel eenvoudig en gaf me ruimte om mijn gedachten op een rij te zetten. Dat gevoel deed me denken aan een lezing die ik een aantal weken geleden kreeg tijdens een bijeenkomst van de Vrouw&Business vereniging Groene Hart. Laura Babeliowsky - specialist in aquisitie en het vinden van nieuwe klanten - vertelde ons daar dat het belangrijk is om je te focussen op een kleine, gespecialiseerde doelgroep. Dat klinkt verontrustend, omdat je als beginnende ondernemer liever alles aanpakt dat je kunt krijgen. Maar door te specialiseren krijg je - volgens Laura - méér klanten. Aan het succes dat haar klanten, en zijzelf, hebben te zien, heeft ze gelijk.

Specialisatie is lastig voor mij. Het liefst blijf ik breed georiënteerd, vooral omdat ik interesse heb in veel verschillende dingen, ook buiten het grafische gebied. Muziek, dansen, schrijven, koken, schilderen, allemaal zaken die mij ook blij maken. Mijn ideaalbeeld van Rhapsody Design is altijd geweest dat het iets moet uitstralen van wie ik ben. Een gepassioneerde vrouw die zich in alles wat ze aanpakt voor 100% inzet. Door de lezing van Laura besef ik dat mijn visie niet klopt met de werkelijkheid. Want hoe kun je je voor 100% inzetten als je je aandacht moet verdelen over zoveel verschillende dingen?

Tot nu toe ben ik er - volgens mij - altijd in geslaagd om mijn diversiteit te behouden. Nu ik me realiseer dat ik dat misschien niet voor altijd kan volhouden, ben ik in de gelegenheid om er nog even van te genieten. Als ik me houd aan de regel om mijn aandacht op één project tegelijk te richten, zal dat 'even' mijn tijd nog wel duren.

Kerst voor vrouwen

Ieder jaar worden we overvallen door de tijd. We zeggen tegen elkaar; het is nog maar - in te vullen nummer - dagen tot de Kerst! En ieder jaar komen we eigenlijk tijd te kort! Zodra we ons ervan bewust zijn dat Kerst eraan komt, worden er door ons - vrouwen vooral - menu's voorbereid, uitnodigingen en kerstkaarten verstuurd, plannen gemaakt…

Tussendoor komt Sinterklaas in het land en worden we ons ten volle bewust van de snel wegtikkende tijd. Als alle feestjes ter ere van de goedheiligman - met bijbehorende surprise- en gedichtenstress - voorbij zijn, halen we heel even opgelucht adem, om ons vervolgens helemaal op de versiering van onze huizen en het kopen van kerstcadeaus te storten. Veel te snel is het tijd om de kerstboom op te zetten en boodschappen te doen voor - zo lijkt het - de belangrijkste maaltijd van het jaar. Alles moet perfect zijn. Hoe dichter we bij het 'moment supreme' komen, hoe meer de paniek toeslaat.

Als de Kerstdagen dan - veel te snel naar onze zin - aanbreken, staan we stijf van de spanning en zijn we de hele dag druk om het onze gasten naar de zin te maken. We vergeten vaak onszelf daarbij. Voor we het weten zijn de twee kerstdagen voorbij en stevenen we af op oudejaarsavond. Ieder jaar zitten er precies evenveel dagen tussen Kerst en Oud en Nieuw, en ieder jaar worden we erdoor verrast.

Onwillekeurig vraag ik me af: Is dat het allemaal waard? Moeten we ons echt zo in de stress werken dat we heimelijk blij zijn dat de 'feestdagen' weer voorbij zijn? Kunnen we niet beter genieten van het samenzijn, iets minder tijd - en geld - uitgeven aan dingen die voorbij gaan? Is de reden waarom we Kerst vieren niet veel belangrijker? Onze Redder kwam op aarde als een kind, groeide op onder ons en wachtte zo'n 30 jaar voordat Hij zijn reddingswerk kon voltooien. Waarom laten we dat wonder ondersneeuwen door onze 'feeststemming'?

Dit jaar wil ik het anders doen. Hoe? Dat weet ik nog niet. Het blijft lastig om niet meegesleept te worden in de feeststemming waarin heel Nederland verkeert. Is het een idee om het kerstdiner dit jaar door de mannen te laten regelen?

Afhankelijk

Afgelopen weekend heb ik een diep respect ontwikkeld voor de persoon die ik in mijn vorige blog noemde: Jim Stolze. Hij kreeg het voor elkaar om een hele maand, 30 dagen lang, offline te blijven. Ik heb het met mijn drie dagen experiment slechts één dag volgehouden. Dat kwam namelijk zo:

Afgelopen zondag is mijn nichtje gedoopt. Omdat ze in Zuid Limburg woont zijn we daar met de hele familie van mijn man een weekendje heen gegaan. We huurden een schattig huisje vlakbij de plaats van bestemming - je weet wel, zonder internet - en genoten van een weekend samen zijn. In de planning stond een mini-optreden van mijn schoonvader op viool en ondergetekende. Ik zou een stuk van Mendelssohn zingen, niet de meest makkelijke kost, maar goed te doen met viool en zang. We hadden geoefend en tot dan toe ging alles goed, zolang we ons allebei maar aan de bladmuziek hielden.

Toen we vrijdagavond net Eindhoven voorbij waren schoot er door me heen: de bladmuziek! Vergeten! Gelukkig was een bevriende pianist na een telefoontje - gelukkig had ik mijn mobiel meegenomen - bereid om me het stuk toe te mailen, zodat ik het zaterdag bij m'n schoonzus en zwager thuis kon uitprinten. Offline experiment mislukt, optreden geslaagd. Dat vond ook mijn kleine nichtje. Ze heeft het hele stuk ademloos en met opperste concentratie zitten luisteren. Of het van verbijstering was of dat ze het echt mooi vond laat ik maar in het midden.

Ondertussen heb ik wel weer wat geleerd. Internet is een bijna ongelimiteerde bron van informatie en communicatie. Het leven zou er heel anders uitzien als het wereld wijde web niet zo wereldwijd was geweest of zelfs niet had bestaan. Ondanks die grote rol heeft internet wel mensen nodig die het kunnen gebruiken! Zonder de email van die pianist had ik geen bladmuziek gehad en niet kunnen zingen. Daar waren de doopdienst en het weekend niet minder waardevol om geworden, maar het was wel jammer geweest.

Internet bestaat. Het is handig, snel en biedt veel mogelijkheden. Je kunt er op een vrij makkelijke manier in contact komen met potentiële klanten en mensen die intresses met je delen. Toch kies ik altijd een 'echte' relatie boven een digitale, hoe waardevol die ook kan zijn. Want wat is er nou leuker dan nieuwe mensen leren kennen, 'zomaar' iemand ontmoeten die met jou op één lijn zit, zonder dat je daar zelf naar op zoek was?

Overigens ben ik de rest van het weekend niet op internet te vinden geweest. Toch nog een kleine overwinning. Zo afhankelijk ben ik dus toch nog niet... Of wel?

Offline

Pasgeleden ontmoette ik tijdens een - overigens erg interessant - seminar Jim Stolze. Wie?
Jim Stolze is een creatieveling die op een bepaald moment in zijn leven besloot, bij wijze van onderzoek, een maand offline te gaan. Een maand zonder internet. Dat betekende ontwenningsverschijnselen, alleen nog 'papieren' nieuws, halsbrekende toeren uithalen om in te leveren stukken tekst bij de juiste persoon te krijgen en het telefoonboek afstoffen om telefoonnummers van potentiële klanten te achterhalen. Het leverde een aantal grappige, maar ook verontrustende anekdotes op. Hij schreef er een boek over; Hoe overleef ik mijn mailbox.

Op het seminar waar ik was, kwam Jim iets over zijn boek en zijn belevenissen vertellen. Terwijl hij z'n verhaal deed, bekroop mij het gevoel; een maand zonder internet, verschrikkelijk! Ik moet er niet aan denken!

Zo vlak voor het weekend dacht ik hieraan terug. Ik ga namelijk een weekend naar Limburg, met de familie van mijn man. We hebben daar met z'n allen een huisje gehuurd. Je raadt het al: zonder internet. Dus dit weekend heb ik mijn eigen versie van Jim Stolze's onderzoek. Een stuk korter, 3 in plaats van 30 dagen. Ik ben heel benieuwd. Zou ik ook ontwenningsverschijnselen krijgen, net als hij?

Na drie dagen lijkt me dat erg onwaarschijnlijk, maar wie weet. Wel vraag ik me onwillekeurig af: Wat zal ik missen? Zijn er leuke mensen online op msn? Plaatst iemand een interessante tweet op twitter die na drie dagen natuurlijk alweer ver naar beneden gezakt is op mijn twitterpagina? Zou iemand de moeite nemen om een krabbel achter te laten op mijn hyvespagina?

Eigenlijk is het verontrustend hoe snel een mens afhankelijk kan worden van internet. Het is goed om daar afstand van te doen, zo nu en dan. Onthaasten is een modeterm geworden, maar blijkbaar ook erg nodig. Dus dat ga ik doen. Een heel weekend. En alle tweets, krabbels, mailtjes en andere interessante zaken op internet blijven daar wel staan tot maandag.

Even twijfel ik. Zal ik m'n mobiele telefoon ook thuislaten? Toch maar niet. Je kunt ook overdrijven!

Geen inspiratie

Het kan zomaar toeslaan. Teveel gedachten in je hoofd, of helemaal geen gedachten (al heb ik me laten vertellen dat dat bij vrouwen onmogelijk is), drukte om je heen of een oorverdovende stilte... Of nu je omgeving een rol speelt of niet, het hebben van inspiratie is niet vanzelfsprekend. Dat heb ik de afgelopen tijd wel gemerkt.

Van verschillende kanten werd mij ingefluisterd dat het - sinds het aanmaken van mijn blog - verdacht stil geweest is rond Rhapsody Design. Natuurlijk, ik heb een aantal klanten blij gemaakt met mooie ontwerpen en die op mijn homepage ten toon gespreid. Ook mijn prive-projectje Soundbites begint weer een beetje te lopen. Maar meer dan eens rijst bij mij de vraag: Ik heb nu een blog, maar waar moet ik het in vredesnaam over hebben?

Ik zou mijn lezers eindeloos kunnen vervelen met verhalen over mijn nieuwste passie, dansen. Dat is voor sommige lezers best interessant, maar weinig relevant voor deze blog, die toch over mijn werk zou moeten gaan. Ook zou ik het kunnen hebben over de uitdagingen en problemen die ik in mijn dagelijks leven meemaak. Alleen... die zijn over het algemeen niet zo interessant! Met als - zeer goed mogelijk - gevolg dat de weinige lezers die ik heb, afhaken! En als blogbezitter is dat toch wel het laatste waar ik aan moet denken.

De waarheid is dat ik op zoek ben naar een nieuwe uitdaging. Iets waardoor mijn bloed weer sneller gaat stromen. Ik merk dat ik begin vast te roesten in patronen tijdens mijn werk en prive-leven. Dat draait de weinige inspiratie die ik heb onmiddelijk de nek om. Ik zoek iets nieuws, iets spannends! Ik zoek... iets. Maar ik weet nog niet wat!

Feit is wel dat jij, als lezer, al zo'n twee minuten een stukje tekst aan het lezen bent, dat totaal nergens over gaat. Waarschijnlijk moet je nu glimlachen. Dat heb ik dan weer mooi voor elkaar gekregen. Ook zonder inspiratie lukt dat blijkbaar. En dat is dan weer iets waardoor ik de toekomst zonniger inzie.

Als een dans

Dansen is genieten. Meegesleurd worden door de muziek die speelt en bewegen op haar ritme. Dansen is jezelf overleveren aan je danspartner. Of je nu vrouw bent, zoals ik, of man, je bent overgeleverd aan de bewegingen van je partner. Als vrouw moet je je laten leiden door de man en ben je aangewezen op waar hij wil dat je heengaat, hoe je beweegt en met welke snelheid. Als man moet je net zo goed rekening houden met je partner en accepteren dat ze soms een andere kant op wil dan jij. Hoe je daar als man mee omgaat is essentieel voor het succes van een dans. Als je haar te strak houdt, blijft er weinig ruimte over voor improvisatie. Dat is juist wat het dansen zo leuk maakt. Als je haar teveel haar gang laat gaan, raak je de controle over de dans kwijt en is er eigenlijk niemand meer die leidt.

Dansen is ook je grenzen verleggen. Bij de meeste parnterdansen is het vrij gebruikelijk dat je elkaar aanraakt en aankijkt. Dat is soms lastig, vooral als je degene die tegenover je staat niet goed of zelfs helemaal niet kent. Als je wilt dansen moet je je daarvoor openstellen.

Ik ervaar datzelfde in zekere zin ook in relaties met klanten. Daar werkt het beide kanten op. Een klant heeft een bepaald idee over een product dat hij door jou wil laten ontwikkelen. Als professional heb je daar ook zo je eigen ideeën over en ervaring mee. Vaak komen die meningen in eerste instantie niet met elkaar overeen. Dan moet je, om in danstermen te blijven spreken, zowel als vrouw als als man kunnen dansen. Je moet je, zoals een vrouw, kunnen laten leiden door de wensen van de klant. Hij moet weten dat je zijn wensen hebt gehoord en daarmee aan de slag gaat. Je moet ook, zoals een man, tegen een klant kunnen zeggen dat zijn idee gewoonweg niet gaat werken. Als het daarbij blijft zal een klant teleurgesteld en boos zijn dat je zijn idee in de wind hebt geslagen en je eigen zin doordrijft.

Toch kan er, door je open op te stellen, een uitstekende klant-relatie ontstaan en behouden blijven, ondanks het feit dat de meningen over een bepaald product verdeeld zijn. Dit gebeurd, net als bij dansen, alleen bij een houding van wederzijds respect. Als je een klant uitlegt waarom zijn idee niet gaat werken en daarbij goede, bruikbare alternatieven voorstelt, bouw je daaraan. En daarbij blijft elkaar goed aanvoelen het belangrijkst.

Gisteravond ontmoette ik op een dansvoer in Utrecht een man die me perfect aanvoelde. We kenden elkaar niet, maar stonden voor elkaar open door een gemeenschappelijk doel. We wilden allebei dansen en plezier maken. Daar heb je een partner voor nodig. Er ontstond een klik en wederzijds vertrouwen was er bijna vanaf de eerste minuut. Ik heb een heerlijke avond gehad.

Zulke ontmoetingen zijn zeldzaam. Vaak blijft het, zowel op de dans- als op de werkvloer, hard werken en goed naar elkaar luisteren. Vertrouwen moet groeien. Door goed naar je klant te luisteren en de dansvloer in je achterhoofd te houden, kom je daarin al een heel eind.

Spanning en sensatie

Na een dag op kantoor, of dat nu bij een baas is of in je eigen bedrijf, hebben we allemaal wel eens last van pijnlijke spieren en hoofdpijn. Dit kan verschillende oorzaken hebben, maar het resultaat is hetzelfde. Je voelt je uitgeput en wilt eigenlijk maar één ding; op de bank zitten, voor de tv, of met een pijnstiller in bed liggen. Dat mag best een keer, daar is niets mis mee. Maar als het iedere dag gebeurt gaat het je privéleven belasten. Je komt niet meer toe aan vrienden, hobby’s en al helemaal niet aan je huishouden.
Er zijn manieren om deze verschijnselen tegen te gaan, voordat ze een groter probleem worden dan je aankan. Hieronder zet ik er drie op een rijtje.

1: Sport!
Hoe aanlokkelijk die bank ook is, je krijgt er je energie niet mee terug. Ga in plaats van op de bank te zakken eens een stuk hardlopen of fietsen. Of schrijf je in voor een yoga- of pilatescursus en ga dan ook daadwerkelijk! Wedden dat je daar energie van krijgt?

2: Luister naar je lichaam.
Het klinkt jullie misschien logisch in de oren, maar hoeveel mensen doen het ook echt? Sommige mensen weten niet van ophouden. Ze zijn zo gefocused op hun werk dat ze zichzelf daarbij vergeten. Pas als het lichaam echt gaat protesteren gaan ze actie ondernemen. Dan is het meestal te laat. Neem voor ieder uur dat je achter je computer zit vijf minuten pauze. Ga koffie halen, gebruik nu eens geen telefoon of mail om die vraag te stellen, maar loop naar je collega en overleg daar. Zorg dat je printer in een andere ruimte staat zodat je af en toe van je stoel af komt. Allemaal simpele, niet ingrijpende dingen die je kunnen helpen om beter voor je lichaam te zorgen. Stop op tijd, of neem, als het niet anders kan, een langere pauze als je besluit langer door te werken. Daarna kun je weer fris aan de gang.

3: Zoek ontspanning!
Maak tijd vrij voor jezelf. Niets moet, alles mag. De één vindt ontspanning in het lezen van een goed boek, de ander vindt het heerlijk om naar de sauna te gaan. Zelf heb ik pasgeleden ook een vorm van ontspanning ontdekt die me erg goed bevalt. Dansen! Door mijn lichaam op een andere manier te gebruiken ben ik me meer bewust geworden van mijn houding en voel ik me meer ontspannen tijdens mijn werk. Nu nog een danspartner…

Hoe vind jij je ontspanning?

Weegschaal

Een jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen als grafisch vormgever. Naast mijn betaalde baan besteed ik nu één dag in de week aan Rhapsody Design. Een droom die werkelijkheid werd. Mijn eigen klanten vinden, kunnen helpen op mijn manier, heerlijk! In werkelijkheid was het helaas allemaal niet zo rooskleurig. Niet dat ik geen plezier heb in mijn bedrijf, integendeel. Ik had alleen wat moeite met het verdelen van mijn tijd. Mijn betaalde baan had de neiging al mijn energie op te slurpen, zodat ik op mijn Rhapsody-dag wezenloos naar mijn computerscherm zat te staren en er weinig uit mijn handen kwam. Toch wilde ik mijn klanten zo goed mogelijk helpen. De administratie nam veel meer tijd in beslag dan ik me van tevoren had voorgesteld. Ook het huishouden groeide me boven mijn hoofd. Ik voelde me moe en gestrest.

Ik ben niet alleen. Er zijn in deze tijd veel mensen die naast hun betaalde baan voor zichzelf begonnen zijn en dezelfde problemen ervaren. Gelukkig kwam de zomervakantie voor mij juist op tijd. In drie weken was ik heerlijk uitgerust en ontspannen. Echter, niet iedereen heeft die luxe. Hoe vind je de balans tussen je eigen bedrijf, je betaalde baan, je huishouden en je privé-leven?

Structuur
Elke week bevat 168 uur. Daarvan zijn we er gemiddeld 112 wakker. Je betaalde baan staat vast, aan die uren kun je niets veranderen. Je moet daarom een manier vinden om de overige uren zo in te delen dat je er zoveel mogelijk uit kan halen. Dat kun je doen op de volgende manier:
Maak een lijst van alle dingen die je normaal gesproken in een week doet. Bekijk je lijst daarna kritisch. Zijn er dingen die efficiënter kunnen? Als je bijvoorbeeld vier keer per week boodschappen doet, denk er eens over na om dat terug te brengen naar één of twee keer per week. Staan er huishoudelijke taken op je lijst die vaak terugkomen? Overweeg dan of het echt nodig is dat je bijvoorbeeld drie keer in de week de stofzuiger door je huis haalt. (als je huisdieren hebt,zoals ik, is dit voorbeeld niet van toepassing) Wees streng voor jezelf. Maak daarna een grove weekindeling waarin je genoeg ruimte laat voor onvoorziene zaken. Op die manier werk je jezelf niet in de nesten als er plotseling een vriendin op de stoep staat. Blijf spontaan.

Ontspanning
Voor een goede balans in je leven is het essentieel om je regelmatig te ontspannen. Maak daar tijd voor vrij. Sommigen vinden het heerlijk om te sporten, anderen zweren bij meditatie of yoga. Eigenlijk maakt het niet uit wat je doet, als je er maar voldoening uit haalt. Zorg goed voor jezelf.

Integriteit
De meeste bazen stellen het niet echt op prijs als je je eigen klanten te woord staat tijdens je door hem betaalde uren. En waarschijnlijk geeft je dat zelf ook geen prettig gevoel. Zorg daarom dat je deze twee zaken strikt gescheiden houdt. Als je het belangrijk vindt om elke werkdag bereikbaar te zijn, sta dan ’s ochtends een uur eerder op en check je e-mail voordat je naar je werk gaat. Leg klanten uit dat je naast je eigen bedrijf nog een baan hebt en dat je daarom alleen ’s avonds en op je vrije dag(en) bereikbaar bent. De meeste klanten zullen dat begrijpen.

Prioriteit
Soms zal het nodig zijn om ook in de avonduren aan opdrachten te werken. Probeer ook hierbij een goede balans te vinden. Stel voor jezelf een avondklok in. Zorg dat je zeker anderhalf uur voordat je gaat slapen stopt met werken. Besteed die tijd aan iets dat je ontspanning geeft. Het lezen van een goed boek, luisteren naar rustige muziek…

Natuurlijk zijn er andere manieren om je leven in te delen. Deze manier werkt voor mij. Hoe vind jij je balans?